Wypadanie włosów: przyczyny, badania i konsultacja w Siedlcach

Najczęstsze przyczyny wypadania włosów to niedobory (żelaza, ferrytyny, witaminy D3, B12, cynku), zaburzenia hormonalne, w tym zaburzenia pracy tarczycy, długotrwały stres, przebyta infekcja lub operacja, okres po ciąży oraz łysienie androgenowe. Rzadziej winne są zmiany skóry głowy albo leki. U większości osób nakłada się kilka czynników naraz, dlatego samo zgadywanie przyczyny rzadko prowadzi do poprawy.

Norma to około 50 do 100 włosów dziennie. Za nadmierne wypadanie przyjmuje się utratę powyżej 100 do 150 włosów dziennie, która utrzymuje się dłużej niż 6 do 8 tygodni. Prostszy sygnał niż liczenie: włosy zostają na poduszce, w odpływie i na szczotce wyraźnie częściej niż wcześniej. Ostateczną ocenę daje badanie skóry głowy, nie liczba.

Konsultacja jest wskazana, gdy widać przerzedzenie na czubku głowy, przy przedziałku lub na skroniach, gdy włosy stają się cieńsze i krótsze, gdy pojawiają się ogniska bez włosów, a także gdy skórze głowy towarzyszy świąd, pieczenie, łuszczenie lub bolesność. Nie warto czekać, aż problem sam minie: im wcześniej znana jest przyczyna, tym więcej włosów da się uratować.

Wypadanie włosów najczęściej wiąże się z niedoborem żelaza i ferrytyny, witaminy D3, witaminy B12, cynku oraz białka w diecie. Niedobór ferrytyny jest przy tym najczęstszą pojedynczą przyczyną u kobiet. Niedobory rzadko występują pojedynczo, dlatego suplementacja w ciemno bywa nieskuteczna, a czasem szkodliwa. Zakres uzupełniania ustala się na podstawie wyników badań, nie objawów.

Tak, niski poziom ferrytyny jest jedną z najczęstszych przyczyn rozlanego wypadania włosów, szczególnie u kobiet. Ferrytyna to magazyn żelaza w organizmie, a mieszek włosowy potrzebuje żelaza do produkcji włosa. Wynik w normie laboratoryjnej nie zawsze wystarcza: przy problemach z włosami wiele źródeł wskazuje na potrzebę wyższego poziomu niż dolna granica normy. Interpretację warto skonsultować.

Tak, zarówno niedoczynność tarczycy, w tym Hashimoto, jak i nadczynność mogą powodować rozlane wypadanie włosów oraz ich osłabienie i suchość. Hormony tarczycy regulują cykl wzrostu włosa, więc ich zaburzenie wydłuża fazę wypadania. Włosy często poprawiają się kilka miesięcy po ustabilizowaniu poziomu hormonów. Przy podejrzeniu tarczycy podstawą są badania TSH, fT3, fT4 i przeciwciał, zlecane przez lekarza.

Tak, silny lub długotrwały stres może wywołać tak zwane łysienie telogenowe, czyli nasilone wypadanie włosów pojawiające się zwykle 2 do 3 miesiące po obciążającym wydarzeniu. Włosy przechodzą wtedy przedwcześnie w fazę wypadania. Ten rodzaj utraty włosów jest zwykle odwracalny, a włosy odrastają po ustąpieniu przyczyny. Jeśli wypadanie trwa dłużej niż pół roku, warto sprawdzić inne czynniki.

Tak, nasilone wypadanie włosów 2 do 4 miesiące po porodzie jest normalne i dotyczy większości kobiet. W ciąży wysoki poziom estrogenów zatrzymuje włosy w fazie wzrostu, a po porodzie wypadają one jednocześnie. Proces zwykle wygasa samoistnie w ciągu 6 do 12 miesięcy. Konsultacja ma sens, gdy wypadanie trwa dłużej, jest bardzo nasilone lub towarzyszą mu niedobory po ciąży i karmieniu.

Podstawowy zestaw badań przy wypadaniu włosów to morfologia z rozmazem, ferrytyna, żelazo, witamina D3, witamina B12, TSH, fT3 i fT4. W zależności od wywiadu dochodzą przeciwciała tarczycowe, cynk, glukoza oraz badania hormonalne, takie jak androgeny i prolaktyna. Zakres dobiera się do konkretnej osoby, dlatego podczas konsultacji ustalamy, które badania mają sens, a wyniki omawiamy na kolejnej wizycie.

W większości przypadków tak. Wypadanie spowodowane niedoborami, stresem, ciążą, infekcją czy zaburzeniami tarczycy jest zazwyczaj odwracalne, a włosy odrastają w ciągu kilku miesięcy od usunięcia przyczyny. Trudniejsze jest łysienie androgenowe, które wymaga stałej terapii, oraz łysienie bliznowaciejące, przy którym zniszczony mieszek już nie odtworzy włosa. Dlatego kluczowe jest wczesne ustalenie, z jakim typem wypadania mamy do czynienia.